Hordur

IJsland was misschien wel mijn meest indrukwekkende reis. Vanaf Reykjavik reed ik in een ruig, leeg en groots landschap steeds verder langs de zuidkant van het eiland, tot aan het ijsmeer. Een feest van kleur: van diep lavazwarte kliffen en zwarte houten kerkjes, mosgroene begroeiing, het paars van de lupine, diepblauw en turquoise ijs, tot het gouden licht van de midzomernachtzon in juni.

Maar naast het landschap was ik op zoek naar iets anders: een typisch IJslands gezicht, liefst type Viking. Passend op een eiland dat ooit voornamelijk door Noormannen werd bevolkt.

Toch bleek dat nog niet zo eenvoudig. Zodra je Reykjavik achter je laat, kom je steeds minder mensen tegen. Ik dacht even dat ik hem gevonden had toen ik een geweldig Vikingtype zag in een café in the middle of nowhere. Maar het bleek een Pool te zijn! Volgende…

Een fotograaf gaf me de tip verder het binnenland in te rijden. Gelukkig had ik een four-wheel drive, want de wereld werd steeds leger en ruiger. Ik vroeg me af of hier überhaupt wel mensen kwamen.

En toen was daar Hordur.

Ik vond hem op zijn boerderij, met zijn IJslandse paard. Een rustige, wat introverte man, maar volledig op zijn gemak bij zijn paard. De connectie was niet te ontkennen. Geen woorden, wel verbondenheid. Het kwam nauwelijks tot een gesprek.

Maar het paste wonderlijk goed bij het mysterieuze landschap. Een zelfde stille kracht die ik overal in IJsland voelde.