Marokkaans Blauw

Ik reisde vanuit Marrakech via Ouarzazate, de groene Dadesvallei en het Atlasgebergte richting de rand van de Sahara. Het landschap veranderde voortdurend, maar het waren de mensen die mijn aandacht vasthielden. Mannen in traditionele kleding, die meestal wel bereid waren om even te poseren.

Hoe verder naar het zuiden, hoe vaker ik Toearegs ontmoette: mysterieuze nomaden, met hun diepblauwe tagelmust: een lange doek die tegelijk tulband en sluier is. Niet voor niets worden ze ‘de blauwe mannen van de woestijn’ genoemd.

Bij het kleine dorp Oumjrane zette ik voor het eerst mijn voeten in het Saharazand. Vijf kinderen liepen met me mee de woestijn in, maar wezen ook opgewonden naar een mysterieuze okergele wolk met daarboven een dreigende lucht, in de verte. Pas toen viel het kwartje: er kwam een zandstorm aan! Met regen!

Op dat moment zag ik Hassan aan komen rijden met zijn quad. Ik had hem al ontmoet bij het lokale café waar hij eigenaar van was. Wat was ik blij hem te zien! Ik stapte maar wat graag achterop. Hassan maakte nog snel een filmpje van zijn eigen reddingsactie.

Later schilderde ik Hassan met zijn intensblauwe tulband. Voor mij werd het een portret dat meer dan alleen aan een gezicht herinnert: het landschap, de hitte, de dreiging van de storm… Maar vooral ook aan hoe iemand die je net vluchtig hebt ontmoet, een geschenk uit de hemel kan worden…