Marokkaans Blauw

Ik reisde vanuit Marrakech via Ouarzazate, de groene Dadesvallei en het Atlasgebergte richting de rand van de Sahara. Het landschap veranderde voortdurend, maar het waren de mensen die mijn aandacht vasthielden. Mannen in traditionele kleding, vaak stil, soms nieuwsgierig, meestal bereid om even te blijven staan.

Hoe verder naar het zuiden, hoe vaker ik Toearegs ontmoette — mysterieuze nomaden in diepe blauwtinten, met hun tagelmust: een lange doek die tegelijk tulband en sluier is. Niet voor niets worden ze ‘de blauwe mannen van de woestijn’ genoemd.

Bij het kleine dorp Oumjrane zette ik voor het eerst mijn voeten in het Saharazand. Vijf lokale kinderen liepen met me mee en wezen naar een donkere wolk in de verte. Pas toen viel het kwartje: er kwam een zandstorm aan. Met regen.

Op dat moment ontmoette ik Hassan. Hij kwam aanrijden op zijn quad en pikte me zonder aarzelen op uit de duinen. Ik stapte maar wat graag achterop. Hassan maakte nog snel een filmpje van zijn eigen reddingsactie. Op het beeld zie je mij stralen — niet alleen omdat het spannend was, maar vooral omdat het zo’n onverwachte ontmoeting was.

Later schilderde ik Hassan, met zijn intensblauwe tulband. Voor mij werd het een portret dat meer draagt dan alleen een gezicht: het moment, het landschap, de hitte, de dreiging van de storm en de vanzelfsprekende hulp van iemand die je net hebt ontmoet.

Ontdek de mogelijkheden voor een persoonlijk portret.