Leven zonder horloge

Leven zonder horloge
Ik kwam naar het Griekse Ikaria om honderd-plussers te schilderen. Ikaria is één van de zogeheten Blue Zones, plekken waar mensen op heel prettige wijze stokoud worden.

De ouderen staan hier nog middenin het leven. Overgrootmoeder plukt in de tuin nog even wat aardbeien voor de yoghurt. Overgrootvader speelt met de achterkleinkinderen op het terras van het plaatselijk café, waar vrienden, collega’s en familie bijeenkomen tijdens de lange siësta’s. Er is hier geen tijdsdruk. Veel Ikariërs dragen geen horloge. Ze werken en rusten wanneer het uitkomt.

Ik ging op zoek naar de sporen die de tijd achterlaat op hun ‘geleefde’gezicht. En ik wilde hen vragen wat een lang leven hen had geleerd over gezond blijven - zowel lichamelijk als mentaal.

Die stokoude Ikariërs heb ik ontmoet en geschilderd. Maar de mooiste gesprekken over een lang gezond leven had ik niet met hen, maar op de boerderij waar ik verbleef.

Daar werkte een oude man wiens ‘training’ bestond uit het dagelijks wandelen tussen de heuvelachtige olijfbomengaarden, langs sinaasappelbomen en wijngaarden van de boerderij, en het sjouwen met zware emmers water.

Ik had het meeste contact met Eleni - nog lang geen honderd - die samen met haar man Georgios de boerderij runt. Ze ontvangt haar gasten, met een aanstekelijke rust en joie de vivre.

Toen ze rond een uur of 10 buiten in de ochtendzon genoot van haar ontbijt - dat slechts bestond uit een kop koffie - vroeg ik haar voor mij te poseren. Ze was al vroeg begonnen met werken, maar haar maag was nog tevreden met het uitgebreide diner van de avond ervoor. Ik had meegekookt en geleerd te improviseren met de vele pure, meestal plantaardige ingrediënten uit eigen moes- en kruidentuin, badderend in een royale portie olijfolie.

Een buurvrouw was komen aanwaaien met fruit uit haar eigen boomgaard en met kikkererwten. Ze legde het op tafel, bleef kletsen, roerde in een pan en at mee. Het is daar niets bijzonders. En juist daarom veelzeggend.

Terwijl ik Eleni schetste met de kop koffie in haar hand en - net als haar grootmoeder dat altijd deed - een takje versgeplukte rozemarijn in haar haar, begreep ik dat het hier niet draait om gezond oud worden, maar om puur en goed leven. Zonder haast.

Boerderij van Eleni en georgios karimales

Ontdek de mogelijkheden voor een persoonlijk portret.