Leven zonder horloge

Leven zonder horloge
Ik kwam naar het Griekse Ikaria om honderd-plussers te schilderen. Het is één van de Blue Zones, plekken waar mensen op heel prettige wijze stokoud worden.

Ik ging op zoek naar de sporen die de tijd achterlaat op hun ‘geleefde’ gezicht. En ik wilde hen vragen wat een lang leven hen had geleerd over gezond blijven, zowel lichamelijk als mentaal.

De ouderen staan hier nog middenin het leven. Overgrootmoeder plukt in de tuin nog even wat aardbeien voor de yoghurt. Op de terrassen van de café’s komen tijdens de lange siësta’s overgrootvaders bijeen met hun familie. Maar ook vrienden en collega’s schuiven aan.

Er is hier geen tijdsdruk. Veel Ikariërs dragen dan ook geen horloge. Ze werken en rusten wanneer het uitkomt.

Ik heb die honderjarigen mogen schilderen. Maar het meeste leerde ik van de veel jongere Eleni en Georgios, eigenaren van de biologische wijnboerderij waar ik verbleef. Georgios is tevens onderzoeker en geeft wereldwijd lezingen over ‘longivity’, ook op universiteiten.

Toen Eleni rond een uur of 10 buiten in de ochtendzon genoot van haar ontbijt - dat slechts bestond uit een kop koffie - vroeg ik haar voor mij te poseren.

Eleni was al vroeg begonnen met werken, maar haar maag was nog tevreden met het uitgebreide diner van de avond ervoor. Ik had ook meegekookt en geleerd te improviseren met de vele pure, meestal plantaardige ingrediënten uit eigen moes- en kruidentuin, badend in een royale portie olijfolie. Ook de buurvrouw was komen aanwaaien met fruit uit haar eigen boomgaard en met een bak met kikkererwten. Ze roerde wat in een pan en at gezellig mee. Het is daar niets bijzonders. En juist daarom veelzeggend.

Terwijl ik Eleni schetste met de kop koffie in haar hand en met - net als haar grootmoeder dat altijd deed - een takje versgeplukte rozemarijn in haar haar, begreep ik dat het hier niet draait om gezond oud worden, maar om zo puur mogelijk en vooral ‘samen’ relaxen, koken en eten. Zonder haast.

dagelijkse work-out op de boerderij