De kunst van het Weglaten
Hieronder laat ik je zien hoe de aquarel van Tjeppe tot stand kwam. Zo krijg je een inkijkje in mijn manier van kijken en werken, waarin de Kunst van het Weglaten centraal staat.
Iedere keer als één van de kinderen het ouderlijk huis verliet, kwam zijn of haar portret aan de eettafel te hangen. Zo bleef er daar een blijvende herinnering achter, aan de jaren dat het gezin hier gezamenlijk at.
Toen alle portretten klaar waren, rees vanzelf de vraag: "En Tjeppe dan? Ook dit vrolijke hondje hoorde bij het gezin en verdiende een eigen portret aan de muur.
Ik vroeg aan zijn baasjes: "Wat maakt Tjeppe nu écht Tjeppe?" Het antwoord kwam meteen: dat scheve oortje als hij speelt.
Dat vroeg om een vrolijke fotosessie waarbij Tjeppe natuurlijk geen moment stilzat. Van de meest treffende foto maakte ik zorgvuldig de ondertekening, waarbij ik vooral de donkere vlekken in zijn vacht, en de vorm om het hondje heen volgde. Ik maakte wat kleine wijzigingen, onder andere in zijn karakteristieke staart.
Daarna zette ik hem vlot in aquarel. Ik werk altijd met een beperkt palet, en had Tjeppe in 2 kleuren kunnen neerzetten, met wat groen van het gras, maar dat vond ik iets te voorspelbaar. Tjeppe had wat expressieve kleuren nodig!
Alles wat licht was, liet ik onbeschilderd. Door bewust weg te laten, werden juist de houding, de guitige blik en het karakter van Tjeppe extra duidelijk zichtbaar.
Voor mij is dat de zin van de Kunst van het Weglaten: precies genoeg schilderen om de essentie bloot te leggen.