Hans is leraar "zachte" Oosterse krijgskunsten en won van goud en brons voor tai chi en zwaardvorm tijdens de open dagen van de Stichting Tai Chi Nederland. We hielden op een warme zondagmiddag een fotoshoot in het bos. Hij had gelukkig zijn shirt uitgetrokken, zodat ik zijn spieren én tatoeages goed kon zien. Met zijn vrijwel kaalgeschoren hoofd (op een lang vlechtje na) deed hij me denken aan een "Chinese warrior". Ik had mijn kinderen meegenomen, en vol enthousiasme bracht hij hen de beginselen van het Chinees zwaardvechten bij. In het interview vertelde Hans openhartig over hoe hij zich ontworsteld heeft aan een jeugd vol armoede en geweld...

Pieter is vaste pianist in de band van Wouter Hamel, en maakte met zijn Pieter de Graaf Trio een jazz-cd met eigen composities. Hij kan op het podium helemaal losgaan, maar het is me nooit gelukt om die momenten vast te leggen: óf ik stond op een verkeerde plek tussen het publiek, óf er was te weinig licht. Toen Pieter voor zijn piano-project (www.thepiano.nl) adressen zocht om te komen spelen en filmen, vroeg ik of hij een keer naar mijn atelier wilde komen om zich uit te leven op onze piano. Zodat ik de gelegenheid had hem te schetsen, fotograferen én interviewen.

Toen ik jazz- en blueszangeres Lils Mackintosh voor het eerst zag optreden, zag ik in haar een echte diva. Toch was ze heel benaderbaar. Ze werkte mee aan een paar modelsessies in mijn atelier en werd mijn eerste 'jazzmuze'. Ze verveelde nooit, of ze nou met een dameshoed in mijn atelier, of met een brutale kuif op het podium verscheen.

De eerste keer dat ik Stadscafé de Observant binnenliep, stond er op het podium een saxofonist heel relaxed te spelen. Toen hij pauzeerde om een sigaretje te roken, leek hij even in gedachten verzonken. Of misschien zat hij gewoon te luisteren naar de rest van de band, die verder speelde...

Alexander bleek de initiatiefnemer te zijn van de tweewekelijkse jazzconcerten in het café. Hij speelt er niet alleen zelf, maar nodigt ook gastmuzikanten uit. Ik ga nog regelmatig langs voor nieuwe inspiratie.

Dit is het allereerste gesprek van een serie interviews met getalenteerde, creatieve mensen, die vol bezieling met hun werk bezig zijn en hun eigen weg gaan. Ik ken Harry van Kunstenaarsvereniging Ring Amersfoort, waar we beiden lid van waren. Hij creeert nog dagelijks, ondanks zijn hoge leeftijd. Omdat Harry en ik geen gemeenschappelijk vrij plekje kunnen vinden in onze agenda's, besluiten we het interview per telefoon te houden.